تبليغاتX
سردار فتح قلب ویرانم دوستت دارم

 

ادامه مطلب

نوشته شده در سه شنبه دوازدهم دی 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


من از شکست عاشقانه میایم

من از يك شكست عاشقانه مي ايم بگزار همه براي اين اعتراف تلخ

 

 

سرزنشم كنند. شكست نه براي پنهان كردن است نه بهانه اي براي پنهان

 

 

شدن ..........

 

 

 

دو نامه  خيالي

 

 

من نوشتم از دنيا                        اون نوشته بي رحمه

 

من نوشتم از قسمت                    اون نوشته :سرگرمه

 

من نوشتم از دردم                      از شباي بي خوابم

 

اون نوشته از عشقو                    لحظه هاي بي تابي

 

من نوشتم از تقدير                     خيلي وقته مايوسم

 

اون نوشته اشكاتو                      دونه دونه مي بوسم

 

من نوشتم از بازي                      يه بازي ساده

 

اون نوشته اروم باش                   حلقه هم فرستاده

 

من نوشتم از غصه                      تر شدم مث بارون

 

اون نوشته صبرت كو ؟                صبر ليلي و مجنون

 

من نوشتم اينجاها                         ادم اهني داره

 

اون نوشته چشم تو                       كلي روشني داره

 

من نوشتم از عكساش                    تو يه البوم قرمز

 

اون نوشته تنها تو                         جز تو با كسي هرگز

 

من نوشتم از ترسم                        ازوفا كه كم يابه

 

اون نوشته از دوريم                      شب با گريه مي خوابه

 

من نوشتم از پاييز                        از يه عصر رويايي

 

اون نوشته حاضر باش                   نوعروس زيبايي

 

من نوشتم از عشقت                       شهر قصه ميسازم

 

اون نوشته گرمم كن                       تو الهه ي نازم

 

من نوشتم از دوريت                       برگه خاطرم زرده

 

اون نوشته هم خونت                      اين روزاس كه برگرده

 

من نوشتم از رفتن                         وعده هاي 5 عصر

 

اون نوشته ازگل ها                        ميسازم برات يه قصر

 

من نوشتم ازحالم                           از موهاي اشوفته

 

اون نوشته كه قلبش                        قصمو براش گفته

 

من نوشتم ازحرفا                           كه تحملش سخته

 

اون نوشته كه با صبر                     عاشقانه خوشبخته

 

من نوشتم ازاين شهر                      از غماش كه پررنگه

 

اون نوشته ازدوريم                        بدجوري دلش تنگه

 

من نوشتم ازابرا                            از اونا كه اون بالان

 

اون نوشته مثل ما                         خيلي ازآدما تنهان

 

من نوشتم ازدريا                          كه يك شب ميريم باهم

 

اون نوشته زير پات                      ميريزم گل مريم

 

من نوشتم ازعشقم                         كه براش نهايت نيست

 

اون نوشته كه بشمار                       مختصر فقط تا بيست

 

من شمر دمو اون داشت                    به لبام نگا مي كرد

 

پشته پنجره اروم                            داشت منوصدا مي كرد

 

حرفامون يه جور نامس                    با جوابا ي ساده

 

خوش به حال اون كه زود                 نامشو جواب داده

 

گرد خستگي ها  رو                         از رو گونه هاش چيدم

 

گريه هامو بوسيدو                           گونه هاشو بوسيدم

 

زير سايه ي اين شوق                       من نوشتمو اون خوند

 

من شكفتمو اون گفت                         من نشستمو اون موند

 

زندگي يه بازي بود                           ما يه مهره از شطرنج

 

وعده مون بازم پاييز                          ساعت هميشه  5,

 

شعر: مريم حيدر زاده

ادامه مطلب

نوشته شده در چهارشنبه ششم دی 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


کودک از مادرش پرسید چرا گریه می کنی

مادر پاسخ داد: چون مادرم

کودک باز پرسید نمی فهمم

مادر اورا در آغوشش گرفت و گفت هرگز نخواهی فهمید

کودک از پدرش پرسید که چرا مادر گریه بی هیچ دلیلی گریه میکند و تنها جوابی که پدر داشت این بود که همه مادرها این طور هستند

کودک تصمیم داشت این را از خدابپرسد

خدا یا چرا مادرهابه این راحتی گریه می کنن

خدا پاسخ داد پسرم !من باید مادران را موجوداتی خاص خلق می کردم .

من شانه های آنهارا طوری خلق کردم که توان تحمل بار سنگین زندگی را داشته باشندودر عین حال آرام ومهربان باشند

من به مادران نیروی دادم که توان ادامه دادن راه را حتی هنگامی که نزدیکانشان رهایشان کرده اند داشته باشند توان مراقبت از خانواده در هنگام بیماری بی هیج شکایتی

من به آنها عشق ورزیدن به فرزندانشان را اموختم حتی هنگامی که این فرزندان با آنها بد رفتاری کرده اند.

و البته اشک را نیز به آنها دادم برای زمانی که به آن نیاز دارند

 

 

 



به من ميگفت : آنقدر دوست دارم که اگر بگويي بمير مي ميرم . . . . . . . باورم نمي شد . . . . فقط براي يک امتحان ساده به او گفتم بمير . . . ! سالهاست که در تنهايي پژمرده ام کاش امتحانش نمي کردمد

----------------------------------------------------------------------
آدمها شوخي شوخي به گنجشكها سنگ مي زنند...و گنجشكها جدي جدي مي ميرند... آدمها شوخي شوخي زخم مي زنند...و قلبها جدي جدي مي شكنند...و تو شوخي شوخي لبخند ميزني ...و من جدي جدي عاشق مي شمد

--------------------------------------------------------------
مي دوني واسه چي وقتي کسي عاشق ميشه ديگه چشاش هيچي رو نميبينه ؟
داستانش اينه که :
يه روزي عشق و ديوونگي و فضولي داشتند باهم قايم موشک بازي مي کردن
تا نوبت به ديوونگي رسيد . ديوونگي همه رو پيدا کرد ولي هرچي گشت عشقو پيدا نکرد
فضولي متوجه شد که عشق پشت يه بوته گل سرخ قايم شده
فورا ديوونگي رو خبر کرد
ديوونگي هم يه خار بزرگ برداشت و فرو کرد تو بوته گل سرخ و صداي فرياد عشق بلند شد
با صداي اون همه رفتند سراغش ديدن که چشماش کور شده
ديوونگي خيلي ناراحت شد چون خودشو مقصر ميدونست
ديوونگي تصميم گرفت که تمام عمر عشق رو همراهي کنه
از اون به بعد عشق و ديوونگي هميشه با همند
وقتي هم که سراغ کسي ميرن با همديگه ميرن
واسه همينه که وقتي کسي عاشق ميشه هيچي از معشوقش نميبينه چون ديوونگي کورش کرده


-----------------------------------------------------------

امروز همان فردائیست که دیروز نگران آن بودید
¤
چه بسیار اشخاصی که فقط به صدای طنین انداز کلنگ گورکن از خواب بیدار می‌شوند (ناپلئون)
¤
دست مرا از تابوت بیرون گذارید تا همه مردم دنیا بدانند که با اینهمه رنج از دنیا چیزی با خود نبردم (اسکندر مقدونی)
¤
تختخواب خطرناکترین جای دنیاست، چون صدی نود مردم در آن می‌میرند (مارک تواین)
¤
اگر متوجه بودیم که هر آن ممکن است دست روزگار ما را از هم جدا کند مهربانتر از این باهم رفتار می‌کردیم

 

 

ادامه مطلب

نوشته شده در پنجشنبه سی ام آذر 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


به خدا بزرگترین ارزویی که دارم این است که در اوج غربت بمیری------------------

 
 
 
اين روزا عادت همه رفتن ودل شكستنه
درد تموم عاشقا پای كسی نشستنه
اين روزا مشق بچه ها يه صفحه آشفتگيه
گردای رو آينه ها فقط غم زندگيه
اين روزا درد عاشقا فقط غم نديدنه
مشكل بی ستاره ها يه كم ستاره چيدنه
اين روزا كار گلدونا از شبنمی تر شدنه
آرزوی شقايقا يه شب كبوتر شدنه
اين روا آسمونمون پر از شكسته باليه
جای نگاه عاشقت باز توی خونه خاليه
اين روزا كار آدما دلهای پاك رو بردنه
بعدش اونو گرفتن و به ديگری سپردنه
اين روزا كار آدما تو انتظار گذاشتنه
ساده ترين بهانشون از هم خبر نداشتنه
اين روزا سهم عاشقا غصه و بی وفاييه
جرم تمومشون فقط لذت آشناييه
اين روزا توی هر قفس يكی دو تا قناريه
شبها غم قناريها تو خواب خونه جاريه
اين روزا چشمای همه غرق نياز شبنمه
رو گونه هر عاشقی چند قطره بارون غمه
اين روزا ورد بچه ها بازی چرخ و فلكه
قلبای مثل دريامون پر از خراش و تركه
اين روزا عادت گلها مرگ و بهونه كردنه
كار چشمای آدما دل رو ديونه كردنه
اين روزا كار رويامون از پونه خونه ساختنه
نشونه پروانگی زندگی ها رو باختنه
اين روزا تنها چارمون شايد پرنده مردنه
رو بام پاك آسمون ستاره رو شمردنه
اين روزا آدما ديگه تو قلب هم جا ندارن
مردم ديگه تو دلهاشون يه قطره دريا ندارن
اين روزا فرش كوچه ها تو حسرت يه عابره
هر جا يكی منتظر ورود يه مسافره
اين روزا هيچ مسافری بر نمی گرده به خونه
چشای خسته تا ابد به در بسته می مونه
اين روزا قصه ها همش قصه دل سوزوندنه
خلاصه حرف همه پر زدن و نموندنه
اين روزا درد آدما فقط غم بی كسيه
زندگيشون حاصلی از حسرت و دلواپسيه
اين روزا خوشبختی ما پشت مه نبودنه
كار تموم شاعرا فقط غزل سرودنه
اين روزا درد آدما داشتن چتر تو بارونه
چشمای خيس و ابريشون همپای رود كارونه
اين روزا دوستا هم ديگه با هم صداقت ندارن
يه وقتا توی زندگی همديگر و جا می ذارن
جنس دلای آدما اين روزا سخت و سنگيه
فقط توی نقاشيا دنيا قشنگ و رنگيه
اين روزا جرم عاشقی شهر دل و فروختنه
چاره فقط نشستن و به پای چشمی سوختنه
اسم گلا رو اين روزا ديگه كسی نمی دونه
اما تو تا دلت بخواد اينجا غريب فراوونه
اين روزا فرصت دلا برای عاشقی كمه
زخمای بی ستاره ها تشنه ياس مرهمه
اين روزا اشك مون فقط چاره ی بی قراريه
تنها پناه آدما عكسای يادگاريه
اين روزا فصل غربت عشق و يبدهای مجنونه
بغضای كال باغچه منتظر يه بارونه
اين روزا دوستای خوبم همديگر رو گم ميكنن
دلای پاك و ساده رو فدای مردم ميكنن
اين روزا آدما كمن پشت نقاب پنجره
كمتر ميبينی كسی رو كه تا ابد منتظره
مردم ما به همديگه فقط زود عادت می كنن
حقا كه بی وفايی رو خوب هم رعايت ميكنن
درسته كه اينجا همه پاييزا رو دوست ندارن
پاييز كه از راه ميرسه پا روی برگاش می ذارن
اما شايد تو زندگی يه بغض خيس و كال دارن
چند تا غم و يه غصه و آرزوی محال دارن
اين روزا بايد هممون برای هم سايه باشيم
شبا يه كم دلواپس كودك همسايه باشيم
اون وقت دوباره آدما دستاشون رو پل ميكنن
دردای ارغوانی رو با هم تحمل می كنن
اگه به هم كمك كنيم زندگی ديدنی ميشه
بر سر پيمان می مونن دوستای خوب تا هميشه
اما نه فكر كه ميكنم اين كار يه كار ساده نيست
انگار برای گل شدن هنوز هوا آماده نيست
 

ادامه مطلب

نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم آذر 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


به خدا بزرگترين ارزويي كه دارم اين است كه در اوج غربت بميري نازنين-----------

 

چشم باز كن مرغك زار

 

بر فراز بامها تا كي ز درد و غصه مي گويي

 

باز گو آخر چه كردي

 

زينهمه آوازهاي تلخ و بي حاصل

 

هر شبانگاه

 

بانك نا قوست

 

تا افق در آسمان پيچيد

 

ناله هاي سر داده اي تو

 

نغمه ها ساز كرده اي

 

اي مرغ بخوان

 

باز گو آخر چه كرده اي

 

اي مرغ شب خوان

 

باز گو آخر چه كردي

 

تو براي سايه ها آواز مي خواني

 

در ميان مردمي خاموش

 

اي عزيز بازگو آخر چه كردي

 

بال و پر بگشاي

 

و آسمان تيره را بشكاف

 

زير باراني از ستاره

 

اوج گير تا بي نهايت

 

در سكوت شهر اي عزيز

 

خاموش شو

 

خاموش

 

تا دل شب از نواي گرم احساست

 

شود آهسته خالي

 

تا آسمان تنهاي تنها

 

ماه هم تنها تر از آن

 

با زمين سرد و خاموش

 

خواب خفتگان خاموش شهر را

 

سنگين تر سازد

 

باز گو اي عزيز آخر چه كردي

 

ادامه مطلب

نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم آذر 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


به خدا بزرگترين ارزويي كه دارم :الهي در اوج غربت بميري نازنين

ادامه مطلب

نوشته شده در شنبه بیست و پنجم آذر 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


شايد اين پست اخر باشه........................

 

تو اي دلبر که پرسي حال ما را،
که مي گويد که ياد آشنا کن؟
مرا در مانده ي حسرت چه خواهي؟
که مي گويد که دردم را دوا کن؟

چو از احوال زارم ياد کردي
دوباره دست مرگ از من رها شد
رها کن دامنم را تا بميرم
که جانم خسته زين رنج و بلا شد

نمي ديدي دلم ديوانه ي توست؟
نپرسيدي چرا حال دلم را؟
به درگاه تو زاري ها نکردم؟
چرا پس حل نکردي مشکلم را؟

نمي ديدي که بعد از آن همه رنج
دل من تاب تنهايي ندارد؟
نمي خواندي مگر در داستان ها
دل عاشق شکيبايي ندارد؟

تو را چون گل نوازش ها نکردم؟
خريدار تو و نازت نبودم؟
تو تنها همزبان من نبودي؟
من از جان محرم رازت نبودم؟

غم دل را نمي گفتيم تنها؟
غزل ها را نمي خوانديم با هم؟
نمي کردم لبانت را تماشا؟
نمي گفتم: چه خواندي در نگاهم؟

نمي ديدي که چون پروانه مي سوخت
ميان آتش غم تار و پودم؟
نه از پروانه کم بودم که نالم
اگر ديدي که من خاموش بودم

به دام غم گرفتارم نديدي؟
به جان و دل وفادارت نبودم؟
در آن شب ها که گفتي راز دل را
سراپا محو گفتارت نبودم؟

نمي گفتم تو را با بي قراري
ببين دل را که از هجران چه ديده؟
نناليدم در آغوشت که اي ماه
ببين جان را چه محنت ها کشيده؟

چه شبها خواب در چشمم نيامد
وگر خفتم، تو را در خواب ديدم
چه رويا هاي شيريني که آخر
بناي جمله را برآب ديدم

نخستين روزها را ياد داري؟
که ترسيدي وفادارم نبيني؟
وفاداري چنانم ناتوان کرد
که مي ترسم دگر بارم نبيني

چرا بايد در اين ده روزه ي عمر
دل من روي آسايش نبيند؟
چرا بايد که چون خاکستر گرم
بروي آتش حسرت نشيند؟

که گويد ياد کن بيمار خود را؟
که گويد با خبر از حال من باش؟
اگر يارم نئي حالم چه پرسي؟
وگر يار مني پس مال من باش.

عشق چيزي جز ظهور مهر نيست .....

                    عشق يعني مهر بي چون و چرا ؛

                         عشق يعني كوشش بي ادعا .....

                             عشق يعني مهر بي اما اگر ؛

                                 عشق يعني رفتن با پاي سر .....

                                   عشق يعني دل تپيدن بهر دوست ؛

                                     عشق يعني جان من قربان اوست .....

                                        عشق يعني خواندن از چشمان او ؛

                                          حرفهاي دل بدون گفتگو .....

                                           عشق يعني عاشق بي زحمتي ؛

                                           عشق يعني بوسه بي شهوتي .....

                                            عشق ، يار مهربان زندگي ؛

                                          بادبان و نردبان زندگي .....

                                     عشق يعني دشت گلكاري شده ؛

                                   در كويري چشمه اي جاري شده .....

                            يك شقايق در ميان دشت خار ؛

                       باور امكان با يك گل بهار .....

                     در خزاني برگريز و زرد و سخت ؛

                   عشق تاب آخرين برگ درخت .....

                    عشق يعني روح را آراستن ؛

                    بي شمار افتادن و برخاستن

                       عشق يعني زشتي زيبا شده ؛

                             عشق يعني مهرباني در عمل ؛

                                  عشق يعني گل به جاي خار باش ؛

                                    پل به جاي اينهمه ديوار باش .....

                                  عشق يعني يك نگاه آشنا ؛

                                  ديدن افتادگان زير پا .....

                              عشق يعني تنگ بي ماهي شده ؛

                          عشق يعني ماهي راهي شده .....

                      عشق يعني آهويي آرام و رام ؛

                   عشق صيادي بدون تير و دام .....

                 عشق يعني برگ روي ساقه ها ؛

                عشق يعني گل به روي شاخه ها .....

                 عشق يعني از بديها اجتناب ؛

                    بردن پروانه از لاي كتاب

بزرگ ترين ارزويي كه دارم اين است كه در اوج غربت بميزي

"در من هراس نیست ز سردی و تیرگی   

    من از سپیده‌های دروغین مشوشم "

گفت شیفته باران شو ،

وقتی بی‌تابی ، می بارد و خیست می‌کند

شیفته باران که شدم ، باران بارید اما

هرگز خیسم نکرد

شاید هنوز تا سپیده‌دمان شیفتگی راستین هزار فرسنگ فاصله است 

 

گفت دلداده مهتاب باش ،

شبان گم شده اضطراب در کوچه‌های تاریکت را ،

روشن و پیدا می‌کند

دلداده مهتاب که شدم ، شب‌های تاریکم عادت کرد به خلوت راه‌های بی چراغ و

هرگز پیدا نشد

شاید هنوز تا سپیده‌دمان دلدادگی راستین هزار فرسنگ فاصله است 

 

گفت دلت خوش باشد به ستاره‌های روشنی که

می‌کشاندت تا اهتزاز وارستگی

دلخوش ستاره که شدم ، دور شد در آشوب پریشانی آسمان

شاید هنوز تا سپیده‌دمان دلخوشی جاویدان هزار فرسنگ فاصله است 

 

گفت بی‌‌تاب خورشید شو ،

گرمت می‌کند میان انجماد یاس و پوچی

بی‌تاب آفتاب که شدم ، سوزاند چشمانم را و

 از نور گریزانم کرد

شاید هنوز تا سپیده‌دمان بی‌تابی  راستین هزار فرسنگ فاصله است 

 

گفت آسوده بخواب به انتظار دیدن رویای شبنم و گلبرگ

منتظر خواب که شدم بیگانه شد خواب، با چشمان خسته‌ام

شاید هنوز تا سپیده‌دمان آسودگی هزار فرسنگ فاصله است

 

 

اما تو ای سپیده صبح

به هنگامه میلادم دستی برآور

بگذار نامم مشوش هراس از پیروزی تاریکی نباشد

 

به هنگامه آغازم دستی برآور

بگذار نه شیفته باران باشم ، نه مهتاب ، نه ابر ، نه شب و نه ستاره

 

به هنگامه آمدنم دستی برآور

بگذار طلوع دروغین شب بیچاره ای نباشم ، در انتظار نافرجام روشنی

 

خدا را  

به هنگامه میلادم دستی برآور

بگذار  فاصله بیهوده ای نماند تا سپیده دمان بی‌ادعای سترگ  

 

آی با توام ای سپیده راستین صبح

تاریکی دیگر بس است

طلوعی جاودانه کن

ادامه مطلب

نوشته شده در شنبه بیست و پنجم آذر 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


واي خدا جون ......

ادامه مطلب

نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آذر 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


اي كاش ميدونستي كه................

به دنبال تو مي گردم

تو اي تنها ترين سردار فتح قلب ويرانم

تو اي شهزاده ي خوشبخت کاخ حسرت جانم

تو اي زيباترين پروانه ي بي تاب شمع قلب سوزانم

به دنبال تو مي گردم

که شايد چشمهايم را به چشمانت بدوزم

تا نگاه خواهش دل را عيان سازم

که شايد دستهايم را به دامانت بياويزم

و عشق خويش را با يک صداي لرزش ماتم بيان سازم

به دنبال تو مي گردم

که قدري از حصار اين جهان بيرون رويم و ساغري از باذه ي آتش به کام يکدگر ريزيم

که قدري از فراز عشق بالاتر رويم و درد را غم زار دل سازيم

که قدري محو در چشمان هم باشيم...

به دنبال تو مي گردم

تو اي تنها ترين سردار فتح قلب ويرانم

تو اي شهزاده ي خوشبخت کاخ حسرت جانم

تو اي زيباترين پروانه ي بي تاب شمع قلب سوزانم

به دنبال تو مي گردم

که شايد چشمهايم را به چشمانت بدوزم

تا نگاه خواهش دل را عيان سازم

که شايد دستهايم را به دامانت بياويزم

و عشق خويش را با يک صداي لرزش ماتم بيان سازم

به دنبال تو مي گردم

که قدري از حصار اين جهان بيرون رويم و ساغري از باذه ي آتش به کام يکدگر ريزيم

که قدري از فراز عشق بالاتر رويم و درد را غم زار دل سازيم

که قدري محو در چشمان هم باشيم...




ادامه مطلب

نوشته شده در جمعه هفدهم آذر 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


به خدا دوست دارم ...............

 

 

ادامه مطلب

نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم آذر 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


ای کاش مرا رها نمی کردی...............................

ادامه مطلب

نوشته شده در سه شنبه چهاردهم آذر 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


حالا ببین چه میکنم...........

ادامه مطلب

نوشته شده در دوشنبه سیزدهم آذر 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


اي كاش مرا فراموش نميكردي............

منم تنهاترين تنهاي دنيا

تويي زيباترين زيباي دنيا

منم مثل اميد يك قناري

قراري بر دل هر بي قراري

منم يلداي بي پايان عاشق

تو بودي مرهم زخم شقايق

تويي ساكت تر از پژواك شبنم

به روي برگ گلها خواب ، نم نم

منم آن لهجه لبريز از درد

نگاه تو نبوده هرگزم سرد

تويي لالايي خواب خوش آواز

نگاهم را ببين در شوق پرواز

منم آن پسر لبريز از مهر

كه جادوي نگاهت كرده اش سحر

نگاهت را پرستم اي نگارم

ادامه مطلب

نوشته شده در دوشنبه سیزدهم آذر 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


زير باران بايد رفت.......

زیر باران کلمات می ایستم و ناگهان چتر رنگارنگم را می بندم.حرفهای تو مرا ابی


می کند.قد می کشم و اسمانها را پشت سر می گذارم.نفسهای خدا را دانه دانه میشمارم .


با ستاره ای که هزار سال عاشق بوده به زمین برمیگردم.دریا را با اسمان می اویزم و


کمی در باغچه می ریزم تا گلها همه رنگ و بوی تو را بگیرند.




چه خوب است با تو حرف زدن و سطر های نانوشته ی زندگی را خواندن.چه خوب است با تو به ابرها سفر کردن و


مرطوب شدن.دلم می خواهد انقدر شاداب بمانم که روی انگشتانم گل سرخ بروید.دلم می خواهد وقتی از پرواز


می گویم هیچ پرنده ای زخمی نباشد و روزی که شعر صبح را در دفتر مشق کودکان می نویسیم چشمها بیدار


باشند.



چه خوب است از تو گفتن و با تو عاشق شدن و از پیچ و خم جاده ها گذشتن.دلم می خواهد روی برگ درختان


یادگاری بنویسم و به همه بگویم :(دوستت دارم)



چه خوب است خاطرات دیرین را بادستهای تو ورق زدن و در میان کویر فراموشی گل گفتن و گل شنیدن.دلم می


خواهد نفسهای تو را دانه دانه بشمارمو با هر نفست بگویم :

(عاشقانه دوستت دارم)

ادامه مطلب

نوشته شده در دوشنبه سیزدهم آذر 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


عشق فقط يك كلمه نيست....

يادت باشه اگه يك روز فكر كردي نبودن يه كسي بهتر از بودنش چشمات و ببند و اون لحظه اي كه اون كنارت

نباشه و به خاطر بيار اگه چشمات خيس شد بدون داري به خودت دروغ ميگي و هنوز دوستش داري.

کاش آفتاب بودم وهر روز با طلوعم به اتاقت و بوسه زدن به دستان و لبانت از خواب عشق بيدارت ميکردم و با

محبت فرياد ميزدم :دوستت دارم.






همیشه عاشق کسی باش که لایق عشق باشد نه تشنه عشق چون تشنه عشق روزی سیراب میشود.

نمي خوام بگي دوستت دارم ... چون مي گي باران را دوست دارم اما وقتي زير باران خسته مي شوي از آن

فرار مي کني... مي گي آفتاب را دوست دارم اما وقتي نور شديد آن تنت را مي سوزاند از آن گريزان مي شي...

مي گي نسيم را دوست دارم ... اما وقتي نسيم تبديل به باد مي شه از آن نيز متفر مي شي...مي خوام منو

همچون قلبي که در سينه ات مي تپد دوست داشته باشي چون نمي توني از آن گريزان باشي.





بتاب تا سرد و تيره نمانم اي خورشيد من بر تو تابيدم اما تو تا كمي گرم شدي گفتي گرماي تو ان گرماي

هميشگي نيست اما هنوز هم من همان خورشيدم اين تو بودي كه در شب سياه تا چشمانت در تاريكي به ستاره

افتاد خورشيدت را فراموش كردي ماه من ولي بدان ولي بدان زند گفتي بر من گي بدون خورشيد ممكن نيست

گفتي بر من بتاب تا سرد و تيره نمانم اي خورشيد من بر تو تابيدم اما تو تا كمي گرم شدي گفتي گرماي تو ان

گرماي هميشگي نيس اي خورشيد من بر تو تابيدم.






فصل حقيقي عشق زماني است که دريابم هيچ کس جز ما عاشق نيست و فقط ماييم که عاشقيم.



من از شهر غم مي روم به جايي كه رنگ گلهايش چون رنگ قلب عاشقان باشد به آنجا كه صداي مرغانش صداي

قلب دلها باشد به آنجا مي روم كه وجودم را دريابند و عشقم را درك كنند به آنجا كه صداي جويبارش : صداي دو

قلب /قلب من و تو .





عشق فراموش کردن نيست بلکه بخشيدن است . عشق گوش دادن نيست بلکه درک کردن است . عشق ديدن

نيست بلکه احساس کردن است . عشق کنار کشيدن و جا زدن نيست بلکه صبر داشتن و ادامه دادن است.

هيچکس نمي تونه به دلش ياد بده که نشکنه ولي من حد اقل مي تونم بهش ياد بدم که وقتي شکست با لبه


هاي تيزش دست اوني که شکسته رو نبره.





دلم براي كسي تنگ است كه چشمهاي قشنگش را به عمق آبي درياي واژگون مي دوخت و شعرهاي خوشي

چون پرنده ها مي خواند دلم براي كسي تنگ است كه همچو كودك معصومي دلش براي دلم مي سوخت و


مهرباني را نثار من مي كرد دلم براي تو تنگ شده.




فاصله عشق هاي معمولي را از بين مي برد و عشق هاي بزرگ و جاوداني را

شدت ميبخشد.مانند باد كه شمع را خاموش و آتش را شعله ور

مي سازد ...


ادامه مطلب

نوشته شده در دوشنبه سیزدهم آذر 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |











....اين اخرين پسته .....................

اين وبلاگ به ادرس زير تغيير يافت

http://www.ali300.blogfa.com/
http://www.ali300.blogfa.com/



http://www.ali300.blogfa.com/



http://www.ali300.blogfa.com/

عاشق بودن خوب است اما تا وقتي كه تنها نماني..............................................

ادامه مطلب

نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم دی 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


باشه برو قلب عاشق که کم نیست یکی دیگه رو پیدا میکنم.............

زیر درخت آرزو

می خوام یه قصری بسازم پنجره هاش آبی باشه

من باشم و تو باشی یک شب مهتابی باشه

می خوام یه کاری بکنم شاید بگی دوسم داری

می خوام یه حرفی بزنم که دیگه تنهام نذاری

می خوام برات از آسمون یاسای خوشبو بچینم

می خوام شبا عکس تو رو تو خواب گل ها ببینم

می خوام که جادوت بکنم همیشه پیشم بمونی

از تو کتاب زندگیم یه حرف رنگی بخونی

امشب می خوام برای تو یه فال حافظ بگیرم

اگر که خوب در نیومد به احترامت بمیرم

امشب می خوام تا خود صبح فقط برات دعا کنم

برای خوشبخت شدنت خدا خدا خدا کنم

امشب می خوام رو آسمون عکس چشات رو بکشم

اگه نگاهم نکنی ناز نگاتو بکشم

می خوام تو رو قسم بدم به جون هر چی عاشقه

به جون هر چی قلب صاف رنگ گل شقایقه

یه وقتی که من نبودم بی خبر از اینجا نری

بدون یه خداحافظی پر نزنی تنها نری

یه موقعی فکر نکنی دلم واست تنگ نمیشه

فکر نکنی اگه بری زندگی کمرنگ نمیشه

اگه بری شبا چشام یه لحظه هم خواب ندارن

آسمونای آرزو یه قطره مهتاب ندارن

راستی دلت میآد بری بدون من بری سفر

بعدش فراموشم کنی برات بشم یه رهگذر

اصلا بگو که دوست داری اینجور دوست داشته باشم

اسم تو رو مثل گلا تو گلدونا کاشته باشم

حتی اگه دلت نخواد اسم تو تو قلب منه

چهره تو یادم می آد وقتی که بارون می زنه

ای کاش منم تو آسمون یه مرغ دریایی بودم

شاید دوسم داشتی اگه آهوی صحرایی بودم

ای کاش بدونی چشمات و به صد تا دنیا نمی دم

یه موج گیسوی تو رو به صد تا دریا نمی دم

به آرزوهام می رسم اگر که تو پیشم باشی

اونوقت خوشبخت میشم مثل فرشته ها تو نقاشی

تا وقتی اینجا بمونی بارون قشنگ و نم نمه

هوای رفتن که کنی مرگ گلهای مریمه

نگام کن و برام بگو بگوی می ری یا می مونی

بگو دوسم داری یا نه مرگ گلهای شمعدونی

نامه داره تموم میشه مثل تموم نامه ها

اما تو مثل آسمون عاشقی و بی انتها

 


 

هوای رفتن

می خوام یه قصری بسازم

پنجره هاش آبی باشه

من باشم و تو باشی و

یه شب مهتابی باشه

امشب می خوام از آسمون

یاسهای خوشبو بچینم

امشب می خوام عکس تو رو

تو خواب گل ها ببینم

کاشکی بدونی چشمات رو

به صد تا دنیا نمی دم

یه موج گیسوی تو رو

به صد تا دریا نمی دم

کاش تو هوای عاشقی

همیشه پیشم بمونی

از تو کتاب زندگی

حرفای رنگی بخونی

حتی اگه دلت نخواد

اسم تو ، تو قلب منه

چهره تو یادم میاد

وقتی که بارون می زنه

امشب می خوام برای تو

یه فال حافظ بگیرم اگر که خوب در نیومد

به احترامت بمیرم

امشب می خوام رو آسمون

عکس چشات رو بکشم

اگر نگاهم نکنی

ناز نگات رو بکشم

می خوام تو رو قسم بدم

به جون هر چی عاشقه

به جون هر چی قلب صاف

رنگ گل شقایقه

یه وقتی که من نبودم

بی خبر از اینجا نری

بدون یه خداحافظی

پر نزنی تنها نری

وقتی که اینجا بمونی

بارون قشنگ و نم نمه

هوای رفتن که کنی

مرگ گلهای مریمه

 

خیال

دیشب دوباره دیدمت اما خیال بود

تو در کنار من بشینی محال بود

هر چه نگاه عاشق من بی نصیب بود
 

چشمان مهربان تو پک و زلال بود
 

پاییز بود و کوچه ای و تک مسافری

با تو چه قدر کوچه ما بی مثال بود

نشنید لحن عاشق من را نگاه تو

 پرواز چشم های تو محتاج بال بود

سیب درخت بی ثمر آرزوی من

یک عمر مانده بود ولی کال کال بود

گفتم کمی بمان به خدا دوست دارمت

گفتی مجال نیست و لیکن مجال بود

یک عمر هر چه سهم تو از من نگاه بود

سهم من از عبور تو رنج و ملال بود

چیزی شبیه جام بلور دلی غریب

حالا شکست وای صدای وصال بود

شب رفت و ماه گم شد و خوابم حرام شد

اما نه با خیال تو بودم حلال بود
 

ادامه مطلب

نوشته شده در سه شنبه نوزدهم دی 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


از اولم ميدونستم دوستم نداري...................

گفت و گو

من میگم بهم نگاه کن 

تو میگی که جون فدا کن

من میگم چشات قشنگه
 

تو میگی دنیا دو رنگه

من میگم چه قدر تو ماهی

تو میگی اول راهی

من میگم بمون همیشه

تو میگی ببین نمیشه

من می گم خیلی غریبم

تو میگی نده فریبم

من میگم خوابت رو دیدم

تو میگی دیگه بریدم

من می گم هدف وصاله

تو ولی میگی محاله
 

من میگم یه عمره سوختم
 

تو میگی قلبم رو دوختم

من میگم چشمات و وا کن

تو میگی من و رها کن

من میگم خیلی دیوونم

تو میگی آره می دونم

من میگم دلم شکسته ست

تو میگی خوب میشه خسته ست

من میگم بشین کنارم

تو میگی دوستت ندارم

من میگم بهم نظر کن

تو ولی میگی سفر کن

من میگم واسم دعا کن

تو میگی نذر رضا کن

من میگم قلبم رو نشکن

تو میگی من می شکنم من ؟

من میگم واست می میرم

تو میگی نمی پذیرم

من میگم شدم فراموش؟

تو میگی نه ، رفتم از هوش

من میگم که رفتم از یاد ؟

تو میگی نه مرده فرهاد

من میگم باز شدی حیروون ؟

تو میگی بیچاره مجنون

من میگم ازم بریدی ؟

تو می پرسی نا امیدی ؟

من میگم واسم عزیزی

تو میگی زبون میریزی؟

من میگم تو خیلی نازی

تو میگی غرق نیازی

من میگم دلم رو بردی

 تو میگی به من سپردی ؟

من میگم کردم تعجب

تو میگی دیگه بگو خب

من میگم تنهایی سخته

تو میگی این دست بخته

من میگم دل تو رفته

تو میگی هفت روزه هفته

من میگم راه تو دوره

تو میگی چاره عبوره

من میگم می خوام بشم گم

تو میگی حرفای مردم ؟

من میگم نگذری ساده ؟

تو میگی آدم زیاده

من میگم دل به تو بستن ؟

تو میگی اینقده هستن

من میگم تنهام میذاری ؟

تو میگی طاقت نداری ؟

من میگم خدا به همرات

تو میگی چه تلخه حرفات

من میگم اهل بهشتی

تو میگی چه سرنوشتی

من میگم تو بی گناهی

تو میگی چه اشتباهی

من میگم که غرق دردم

تو میگی می خوام بگردم

من میگم چیزی می خواستی ؟

تو میگی تشنمه راستی

من میگم از غم آبه

تو میگی دلم کبابه

من می گم برو کنارش

تو میگی رفت پیش یارش

من میگم با تو چیکار کرد ؟

تو میگی کشت و فرار کرد

من میگم چیزی گذاشته ؟

تو میگی دو خط نوشته

من میگم بختش سیاهه

تو میگی اون بی گناهه
 

من میگم رفته که حالا

تو می گی مونده خیالا

من میگم می آد یه روزی

تو میگی داری می سوزی

من میگم رنگت چه زرده

تو می پرسی بر میگرده ؟

من میگم بیاد الهی

تو میگی که خیلی ماهی

من میگم ماهت سفر کرد

تو میگی تو رو خبر کرد ؟

من میگم هر کی با ماهش

تو میگی بار گناهش؟

من میگم تو بی وفایی

تو میگی بریم  یه جایی

من میگم دلم اسیره

تو میگی نه خیلی دیره

من میگم خدا بزرگه

تو میگی زندگی گرگه

من میگم عاشق پرنده ست

تو میگی معشوق برنده ست

من میگم به روزها شک کن

تو میگی بهم کمک کن

من میگم خدانگهدار

تو میگی تا چی بخواد یار

من میگم که تا قیامت

برو زیبا به سلامت

پشت تو آب نمی ریزم

که نروندت عزیزم

 

 

 

به خاطر من

آخر یه روز دق میکنم فقط به خاطر تو

دنیا رو عاشق میکنم فقط به خاطر تو

شب به بیابون می زنم فقط به خاطر تو

رو دست مجنون می زنم فقط به خاطر تو

تو نمی خوای بیای پیشم فقط به خاطر من

من ولی سرزنش می شم فقط به خاطر تو

عشق تو پنهون میکنی فقط به خاطر من

من دلم و خون می کنم فقط به خاطر تو

از دور تماشا میکنی فقط به خاطر من

من دل و رسوا میکنم فقط به خاطر تو

از خوبیات کم میکنی فقط به خاطر من

رشته رو محکم می کنم فقط به خاطر تو

تو خودت رو گم میکنی فقط به خاطر من

من خودم رو گم میکنم فقط به خاطر تو

شعله رو خاموش میکنی فقط به خاطر من

شب رو فراموش میکنم فقط به خاطر تو

تو خنده هات غم میزنی فقط به خاطر من

دنیا رو بر هم میزنم فقط به خاطر تو

یه روز می شم بی آبرو فقط به خاطر تو

قربونی یه جست و جو فقط به خاطر تو

تو ام یه روز می ری سفر فقط به خاطر من

خیره می شن چشام به در فقط به خاطر تو

به من تو میگی دیوونه فقط به خاطر من

جملت به یادم می مونه فقط به خاطر تو

تو من و بیرون میکنی فقط به خاطر من

قلبم رو ویرون میکنم فقط به خاطر تو

میگی از سنگ دلت فقط به خاطر من

یه عمره که تنگه دلم فقط به خاطر تو

تو گفتی عاشقی بسه فقط به خاطر من

دنیا واسم یه قفسه فقط به خاطر تو

می ری سراغ زندگیت فقط به خاطر من

من می سوزم تو تشنگیت فقط به خاطر تو

تو میگی عشق یه عادته فقط به خاطر من

دلم پر شکایته فقط به خاطر تو

میگیری از من فاصله فقط به خاطر من

دست میکشن از هر گله فقط به خاطر تو

تومیگی از اینجا برو فقط به خاطر من

رفتم به احترام تو فقط به خاطر تو

رد میشی از مقابلم فقط به خاطر من

مونده سر قرار دلم فقط به خاطر تو

ناز میکنی برای من قفط به خاطر من

من میشینم به پای تو فقط به خاطر تو

نیستی کنار پنجره فقط به خاطر من

دل نمی تونه بگذره فقط به خاطر تو

تو من رو یادت نمیاد فقط به خاطر من

دلم کسی رو نمی خواد فقط به خاطر تو

می گذری از گذشته ها فقط به خاطر من

می رم توی نوشته ها فقط به خاطر تو

تو منو تنها می ذاری فقط به خاطر من

من خودم رو جا میذارم فقط به خاطر تو

دل رو گذاشتی بی جواب فقط به خاطر من

یه عمر میکشم عذاب فقط به خاطر تو

دلت شکسته می دونم فقط به خاطر من

منم یه خسته می دونی فقط به خاطر تو
 

آخر ازم جدا شدی فقط به خاطر من

من مشغول دعا شدم فقط به خاطر تو


 

 

ادامه مطلب

نوشته شده در دوشنبه هجدهم دی 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


به خدا دیوونه بودی که منو رها کردی.................

این روزا

این روزا عادت همه رفتن ودل شکستنه 

درد تموم عاشقا پای کسی نشستنه

 

این روزا مشق بچه ها یه صفحه آشفتگیه

گردای رو اینه ها فقط غم زندگیه

این روزا درد عاشقا فقط غم ندیدنه

مشکل بی ستاره ها یه کم ستاره چیدنه

این روزا کار گلدونا از شبنمی تر شدنه

آرزوی شقایقا یه شب کبوتر شدنه

این روا آسمونمون پر از شکسته بالیه

جای نگاه عاشقت باز توی خونه خالیه

این روزا کار آدما دلهای پک رو بردنه

بعدش اونو گرفتن و به دیگری سپردنه

این روزا کار آدما تو انتظار گذاشتنه

ساده ترین بهانشون از هم خبر نداشتنه

این روزا سهم عاشقا غصه و بی وفاییه

جرم تمومشون فقط لذت آشناییه

این روزا توی هر قفس یکی دو تا قناریه

شبها غم قناریها تو خواب خونه جاریه

این روزا چشمای همه غرق نیاز شبنمه

رو گونه هر عاشقی چند قطره بارون غمه

این روزا ورد بچه ها بازی چرخ و فلکه

قلبای مثل دریامون پر از خراش و ترکه

این روزا عادت گلها مرگ و بهونه کردنه

کار چشمای آدما دل رو دیونه کردنه

این روزا کار رویامون از پونه خونه ساختنه

نشونه پروانگی زندگی ها رو باختنه

این روزا تنها چارمون شاید پرنده مردنه

رو بام پک آسمون ستاره رو شمردنه

این روزا آدما دیگه تو قلب هم جا ندارن

مردم دیگه تو دلهاشون یه قطره دریا ندارن

این روزا فرش کوچه ها تو حسرت یه عابره

هر جا یکی منتظر ورود یه مسافره

این روزا هیچ مسافری بر نمی گرده به خونه

چشای خسته تا ابد به در بسته می مونه

این روزا قصه ها همش قصه دل سوزوندنه

خلاصه حرف همه پر زدن و نموندنه

این روزا درد آدما فقط غم بی کسیه

زندگیشون حاصلی از حسرت و دلواپسیه

این روزا خوشبختی ما پشت مه نبودنه

کار تموم شاعرا فقط غزل سرودنه

این روزا درد آدما داشتن چتر تو بارونه

چشمای خیس و ابریشون همپای رود کارونه

این روزا دوستا هم دیگه با هم صداقت ندارن

یه وقتا توی زندگی همدیگر و جا می ذارن

جنس دلای آدما این روزا سخت و سنگیه

فقط توی نقاشیا دنیا قشنگ و رنگیه

این روزا جرم عاشقی شهر دل و فروختنه

چاره فقط نشستن و به پای چشمی سوختنه

اسم گلا رو این روزا دیگه کسی نمی دونه

اما تو تا دلت بخواد اینجا غریب فراوونه

این روزا فرصت دلا برای عاشقی کمه

زخمای بی ستاره ها تشنه یاس مرهمه

این روزا اشک مون فقط چاره ی بی قراریه

تنها پناه آدما عکسای یادگاریه

این روزا فصل غربت عشق و یبدهای مجنونه

بغضای کال باغچه منتظر یه بارونه

این روزا دوستای خوبم همدیگر رو گم میکنن

دلای پک و ساده رو فدای مردم میکنن

این روزا آدما کمن پشت نقاب پنجره

کمتر میبینی کسی رو که تا ابد منتظره

مردم ما به همدیگه فقط زود عادت می کنن

حقا که بی وفایی رو خوب هم رعایت میکنن

درسته که اینجا همه پاییزا رو دوست ندارن

پاییز که از راه میرسه پا روی برگاش می ذارن

اما شاید تو زندگی یه بغض خیس و کال دارن

چند تا غم و یه غصه و آرزوی محال دارن

این روزا باید هممون برای هم سایه باشیم

شبا یه کم دلواپس کودک همسایه باشیم

اون وقت دوباره آدما دستاشون رو پل میکنن

دردای ارغوانی رو با هم تحمل می کنن

اگه به هم کمک کنیم زندگی دیدنی میشه

بر سر پیمان می مونن دوستای خوب تا همیشه

اما نه فکر که میکنم این کار یه کار ساده نیست

انگار برای گل شدن هنوز هوا آماده نیست

 

 

هوای رفتن

می خوام یه قصری بسازم

پنجره هاش آبی باشه

من باشم و تو باشی و

یه شب مهتابی باشه

امشب می خوام از آسمون

یاسهای خوشبو بچینم

امشب می خوام عکس تو رو

تو خواب گل ها ببینم

کاشکی بدونی چشمات رو

به صد تا دنیا نمی دم

یه موج گیسوی تو رو

به صد تا دریا نمی دم

کاش تو هوای عاشقی

همیشه پیشم بمونی

از تو کتاب زندگی

حرفای رنگی بخونی

حتی اگه دلت نخواد

اسم تو ، تو قلب منه

چهره تو یادم میاد

وقتی که بارون می زنه

امشب می خوام برای تو

یه فال حافظ بگیرم اگر که خوب در نیومد

به احترامت بمیرم

امشب می خوام رو آسمون

عکس چشات رو بکشم

اگر نگاهم نکنی

ناز نگات رو بکشم

می خوام تو رو قسم بدم

به جون هر چی عاشقه

به جون هر چی قلب صاف

رنگ گل شقایقه

یه وقتی که من نبودم

بی خبر از اینجا نری

بدون یه خداحافظی

پر نزنی تنها نری

وقتی که اینجا بمونی

بارون قشنگ و نم نمه

هوای رفتن که کنی

مرگ گلهای مریمه



 

 

 

ادامه مطلب

نوشته شده در یکشنبه هفدهم دی 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


حالا که رفتی لااقل عشقمو پس بده....................

 
 
 


پس بده عشقمو تا برم


من واسه جدايی حاضرم


كه من تنها تو بي دردی


چرا خون به دلم كردی


يه زندگی فدای تو شد


فدای لحظه های تو شد


بذار برم فراموشت كنم عزيزم


می خوام برم شاید بتونم


تو خاطرت زنده بمونم


 تا ترک آغوشت کنم عزیزم


دل من ديگه تو رو لايق عشق نمی دونه


دل من خسته شده نميكشه نميتونه


تو يه خوابی تمومش كن

 

بذار واشه چشای من


از اين راه پر از شعله

 

 ديگه بريده پای من


دل من ...

                                   

 

نامه بی جواب

سلام بهونه قشنگ من برای زندگی
آره باز منم همون دیوونه ی همیشگی
فدای مهربونیات چه مکنی با سرنوشت
دلم برات تنگ شده بود این نامه رو واست نوشت
حال من رو اگه بخوای رنگ گلای قالیه
 جای نگاهت بد جوری تو صحن چشمام خالیه
ابرا همه پیش منن اینجا هوا پر از غمه
از غصه هام هر چی بگم جون خودت بازم کمه
دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون
فریاد زدم یا تو بیا یا من و پیشت برسون
فدای تو! نمی دونی بی تو چه دردی کشیدم
حقیقت رو واست بگم به آخر خط رسیدم
رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی
قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی
نمی دونی چه قدر دلم تنگه برای دیدنت
برای مهربونیات نوازشات بوسیدنت
به خاطرت مونده یکی همیشه چشم به راهته
 یه قلب تنها و کبود هلک یه نگاهته
من می دونم همین روزا عشق من از یادت میره
بعدش خبر میدن بیا که داره دوستت میمیره
روزات بلنده یا کوتاه دوست شدی اونجا با کسی
بیشتر از این من و نذار تو غصه و دلواپسی
یه وقت من و گم نکنی تو دود اون شهر غریب
 یه سرزمین غربته با صد نیرنگ و فریب
فدای تو یه وقت شبا بی خوابی خستت نکنه
غم غریبی عزیزم زرد و شکستت نکنه
چادر شب لطیف تو از روت شبا پس نزنی
تنگ بلور آب تو یه وقت ناغافل نشکنی
اگه واست زحمتی نیست بر سر عهد مون بمون
منم تو رو سپردم دست خدای مهربون
راستی دیروز بارون اومد من و خیالت تر شدیم
رفتیم تو قلب آسمون با ابرا همسفر شدیم
از وقتی رفتی آسمونمون پر کبوتره
زخم دلم خوب نشده از وقتی رفتی بد تره
غصه نخور تا تو بیای حال منم این جوریه
سرفه های مکررم مال هوای دوریه
گلدون شمعدونی مونم عجیب واست دلواپسه
 مثه یه بچه که بار اوله میره مدرسه
تو از خودت برام بگو بدون من خوش میگذره ؟
دلت می خواد می اومدم یا تنها رفتی بهتره
از وقتی رفتی تو چشام فقط شده کاسه خون
همش یه چشمم به دره چشم دیگم به آسمون
یادت می آد گریه هامو ریختم کنار پنجره
داد کشیدم تو رو خدا نامه بده یادت نره
یادت میآد خندیدی و گفتی حالا بذار برم
تو رفتی و من تا حالا کنار در منتظرم
امروز دیدم دیگه داری من رو فراموش می کنی
فانوس آرزوهامونو داری خاموش میکنی
گفتم واست نامه بدم نگی عجب چه بی وفاست
با این که من خوب می دونم جواب نامه با خداست
عکسای نازنین تو با چند تا گل کنارمه
یه بغض کهنه چند روزه دائم در انتظارمه
تنها دلیل زندگی با یه غمی دوست دارم
داغ دلم تازه میشه اسمت و وقتی می آرم
وقتی تو نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر
مگه نگفتم چشمات رو از چشم من هیچ وقت نگیر
حرف منو به دل نگیر همش مال غریبیه
تو رفتی و من غریب شدم چه دنیای عجیبیه
زودتر بیا بدون تو اینجا واسم جهنمه
دیوار خونمون پر از سایه ی غصه و غمه
تحملی که تو دادی دیگه داره تموم میشه
مگه نگفتی همه جا ماله منی تا همیشه
دلم واست شور می زنه این دل و بی خبر نذار
تو رو خدا با خوبیات رو هیچ دلی اثر نذار
فکر نکنی از راه دور دارم سفارش میکنم
به جون تو فقط دارم یه قدری خواهش میکنم
اگه بخوام برات بگم شاید بشه صد تا کتاب
که هر صفحه ش قصه چند تا درده و چند تا عذاب
می گم شبا ستاره ها تا می تونن دعات کنن
نورشونو بدرقه پکی خنده هات کنن
یه شب تو پاییز که غمت سر به سر دل می ذاره
مریم همون کسی که بیشتر از همه دوست داره




تا قیامت

من میگم بهم نگاه کن 
تو میگی که جون فدا کن
 من میگم چشمات قشنگه
تو میگی دنیا دو رنگه
من میگم دلم اسیره
 تو میگی که خیلی دیره
من میگم چشمات و وکن
تو میگی من و رها کن
من میگم قلبم رو نشکن
تو میگی من می شکنم من ؟
من میگم دلم رو بردی
تو میگی به من سپردی ؟
 من میگم دلم شکسته است
تو میگی خوب میشه خسته است
من میگم بمون همیشه
تو میگی ببین نمی شه
من میگم تنهام می ذاری
تو میگی طاقت نداری
من میگم تنهایی سخته
تو میگی این دست بخته
من میگم خدا به همرات
 تو میگی چه تلخه حرفات
من میگم  که تا قیامت
برو زیبا به سلامت
من میگم خدا به همرات
تو میگی چه تلخه حرفات
من میگم که تا قیامت
برو زیبا به سلامت


 

اگه تو از پیشم بری

اگه تو از پیشم بری سر به بیابون می ذارم
هر چی گل شقایقه رو خک مجنون می ذارم
اگه تو از پیشم بری من خودم و گم می کنم
به عمر تو رو شرمنده حرفای مردم می کنم
اگه تو از پیشم بری دل رو به دریا می زنم
غرور خورشید و با برف آرزوها می شکنم
اگه تو از پیشم بری کار من آوارگیه
خلاصه شو واست بگم که آخر زندگیه
اگه بری شکایت تو رو به دریا میکنم
شقایقای عالم و من بی تو رسوا میکنم
اگه تو از پیشم بری زندگی خکستریه
فرداش یکی خبر می ده دلت پیش دیگریه
اگه تو از پیشم بری شمعدونیا دق میکنن
شکایت چشم تو رو به مررغ عاشق میکنن
اگه بری پرستوها از زندگیشون سیر میشن
آهوا توی دام صیادای پیر اسیر می شن
اگه بری دریا پر از اشک و نیاز ماهیاس
شبای شهرمون مثه چشمای عاشقت سیاس
اگه بری یه شب تو خواب دریا رو آتیش می زنم
نردبون آسمون و با هر چی نوره می شکنم
اگه بری پروانه ها شمعا رو خاموشن میکنن
قنریای قفسی دل و فراموش میکنن
اگه بری پلک گلا از غم عشق تو تره
یکی مثه من دلش از چشمای تو بی خبره
اگه تو از پیشم بری پنجرمون بسته میشه
یه دل با صد تا آرزو از زندگی خسته میشه
اگه بری مجنون دیگه از من و تو نمیگذره
نرو بذار ببینمت باز از کنار پنجره
اگه بری من می مونم با بازی های سرنوشت
که من رو تو دوزخ گذاشت ترو فرستاد به بهشت
اگه بری به آسمون شب شکایت میکنم
یه شب می شینم با خدا تا صبح خلوت میکنم
اگه بری پرنده ها بر نمی گردن به لونه
بی تو کدوم پرنده ای راه خودش رو می دونه
اگه تو از پشم بری تو ابرا غوغا میکنم
برای مردن گلا بهونه پیدا میکنم
اگه تو از پیشم بری یاسا ترک بر میدارن
شبنما رو گل رز مگه حتی طاقت میارن
اگه بری مردم منو به هم دیگه نشون می دن
می پرسن از همدیگه که چی راجع من شنیدن
اگه بری همه میگن عشق من و تو هوسه
بمون با هم نشون بدیم که عشق ما مقدسه
اگه بری می لرزه فرهاد و ستون بیستون
به خاطر اونم شده تو تا ابد پیشم بمون
اگه بری می گن دیدی این آخر و عاقبتش
ما هیچ کدوم و نمی خوایم نه رنج و ئنه محبتش
اگه بری نمی دونن شاید واست خوشبختیه
نمی دونن لذتت بعضی خوشیا تو سختیه
اگر چه وقتی تو بری دیگه من و نمی بینی
اگه بخوای هم می باید تا فصل محشر بشینی
اما تورو جوون خودت که از همه عزیزتری
با یک نگاهت منو تا اوون ور دنیا می بری
اگه میشه بری یه جا به آرزوهات برسی
یا که دور از چشمای من قلب تو دادی به کسی
برو منم با ید تو زندگی رو سر میکنم
گاهی به اشتیاق تو قلبم و پر پر میکنم
عیدا که شد عشق تو رو تو قلب هفت سین می چینم
با اینکه رفتی باز تو رو کنار هفت سین می بینم
غصه نخور دنیای ما سمبل بی وفاییه
هر چی من و تو می کشیم تقصیر آشناییه
راستی اگه بخوای بری این جوری طاقت می یارم
خودم باید دست تو رو دست غربت بذارم
 اگه بری دنبال تو میام تا اوج آسمون
اون وقت می بینم همه رو پس تو نرو پیشم بمون
دلت می خواد اگه یه روز بدون من می رفتی یه جا
دنبال مهربونیات آواره شم تو کوچه ها
اگه بری یه وقت می ای می بینی مریم نداری
اون وقت باید دسته گل و رو خک مریم بذاری
اگه بری بیدای مجنون و پریشون می کنم
سقف دل و بر سر آرزوها ویرون میکنم
 اگه بری اینجا یه دل بمون که صاحب اون مریمه
اگه بری دعای من بازم می یاد پشت سرت
من به فدای تو و عشق تو و فکر سفرت
 

 


 

 


 

ادامه مطلب

نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم دی 1385 توسط قلب ویران | لينک ثابت |


عاشق ولی شکسته ............

با من اگه زخم تمام  خنجرهاست
با من اگر درد تمامی دنیاست
عشق کوچک من ای ماهی خسته
قلبم اگه قلبی به وسعت دریاست
واسه پرپر زدنم گریه نکن
واسه ویرون شدنم گریه نکن
واسه من گریه نکن
سهم عاشق
گم شدن تو شعر یه آوازه
مرگ عاشق
سفری به شکل یه پروازه
قصه ی بودن من
حدیث برگی در باد
طعم تنهایی من
به تلخی یه فریاد
اگه با من غربت
همه غمزده هاست
اگه هر شکستنم
یه شکست بی صداست
واسه پرپر زدنم گریه نکن
واسه ویرون شدنم گریه نکن
واسه من گریه نکن
اگه با من تنت رو تو قاب سنگی دیدی
بعد من شعر منو به اینه ها یاد می دی
اگه با من سکوت یه تک درخت تنهاست
بعد من خاطره هام ترانه ی عاشق هاست
رفتنم مرثیه ی قدیمی رفتن نیست
رفتنم موندنمه ، حکایت مردن نیست

واسه من گریه نکن

 

عشق یعنی چشمه ای در چشم عاشق

                        

عشق یعنی قلب شد آتش فشان 

 

عشق یعنی از من و مایی رسته

 

عشق یعنی دو بدن ،یک روح ،یک جان

 

عشق یعنی یک نگاه یک آه یک لحظه سکوت

 

عشق یعنی می شود همدرد هم قربان هم بود

 

عشق یعنی یک شکوفه در کویر جان و تن

 

عشق یعنی یک روح یک جان در دو تن

 

عشق یعنی مروارید ها از چشم عاشق ریخته

 

عشق یعنی آتشی بر قلب عاشق ریخته

 

عشق یعنی قهر آشتی دیوانگی

 

عشق یعنی سوختن چون پروانه ای

 

عشق یعنی راز هستی در نگاه یار توست          

 

        عشق یعنی قلب او مال تو قلب تو هم مال اوست .